​​Sssssst het is Geheim: een beetje egoïstisch is zo gek nog niet Debby Tol

Sssssst het is Geheim: een beetje egoïstisch is zo gek nog niet

Stel je eens voor hoe je leven eruit zou zien als je zou doen wat je het allerliefste doet. 

Wat zou je doen? Met wie? Waar?

Kun je het bedenken?

Hoe komt het dan dat je dat nu niet doet? 
Komt het misschien doordat er allerlei gedachten zijn die je tegenhouden?
Zoals deze:

  • er moet meer zijn in het leven
  • er zal ergens toch wel een veel interessantere baan voor mij zijn?
  • als iemand niet aardig tegen je is ligt dat natuurlijk aan jou 
  • het geluk van anderen is veel belangrijker dan je eigen gelukt
  • er wordt zoveel van je verwacht, je moet aan zoveel dingen voldoen, je doet het nooit goed genoeg. 

Hoe naar zijn die gevoelens? 
Hoeveel energie kost het om die gevoelens steeds maar weer de kop in te drukken?
Hoe fijn zou het zijn wanneer je in plaats daarvan dingen zou kunnen doen waar je echt blij van wordt.
Wanneer je gewoon zou kunnen zeggen wat je denkt en voelt zonder altijd maar weer die angst dat het niet goed genoeg is.
Dat je iemand tekort doet. Dat je teveel vraagt. Dat je egoïstisch bent.
Dat je je baan erdoor verliest. Dat je… 

Daar zou ik allerlei redenen voor kunnen geven, maar dat ga ik niet doen. 

Waarom niet?
Omdat de oorzaak voor die gedachtes voor ons allemaal weer anders is.
De één kan je zo vertellen waar het vandaan komt, de ander heeft geen idee. 
Eigenlijk doet het er ook niet toe waar die gedachtes vandaan komen. Ze zijn er en jij hebt er last van. 

Ooit een was er een tijd waarin je deze ideeën niet had. 
Je peutertijd. 
Toen:

  • Had je geen last van boze buien omdat je dacht dat er niks mogelijk was. 
  • Was je niet bezig met goed of slecht. 
  • Deed je waar je blij van werd. 
  • Zong je de hele dag, maalde er niet om wat anderen van je vonden, het boeide je niet of je de dingen goed of fout deed. 
  • Speelde je dat je diegene was die je zo heel graag wilde zijn. 
  • Bewoog je van binnen naar buiten. 
Ik moet ineens denken aan mijn dochter (toen een jaar of 3) die tijden lang tegen iedereen vertelde dat haar naam Pippi was. 
Dat was haar grote idool. Wanneer iemand vroeg “hoe heet je” dan was haar antwoord “Pippi”. 
Ze gedroeg zich ook als Pippi, levensgevaarlijk af en toe. 
Klom op alles waar ze op kon klimmen en sprong er dan af in de hoop dat ze kon vliegen, net als Pippi.
Ze wilde een paard en die moest dan natuurlijk gewoon in huis rond kunnen lopen grin

Hoe ouder we worden,  hoe minder we spelen, hoe meer we ons aan gaan passen aan wat onze omgeving wil zien. 
Ergens in ons leven leren we om de dingen te doen die anderen blij maken, niet waar we zelf blij van worden. 
Bijna iedere beslissing die we nemen is gebaseerd op dat wat anderen van ons denken. 

Stel:
Je wordt verlieft op iemand, die persoon vind jou ook leuk en ongemerkt ga je doen wat die ander blij maakt om ervoor te zorgen dat ie jou ook leuk blijft vinden. 
Je gaat je geluk ophangen aan het geluk van de ander.
Wanneer die ander van jou houdt kun jij ook gelukkig zijn. Precies het tegenover gestelde van toen je 3 jaar was. 

Tot je er op een dag gek van wordt en je realiseert dat je overal bang voor bent.  

  • Bang om die geweldige baan niet te krijgen.
  • Bang dat dingen verkeerd gaan.
  • Bang dat mensen je niet aardig vinden.
  • Bang dat je ziek wordt als je niet 3x in de week naar de sportschool gaat. 
  • Bang om je baan te verliezen waardoor je je hypotheek of huur niet meer kunt betalen. 

Je bent afhankelijk geworden van dingen die buiten jezelf liggen om gelukkig te zijn.
En als jij niet gelukkig bent dan moeten die dingen dus veranderen om ervoor te zorgen dat je weer gelukkig kunt zijn.
Je beweegt van buiten naar binnen. 

Als kind had je geen last van het aantal likes onder je Facebook of Instagram bericht.
Je maalde niet om zoveel mogelijk geld verdienen of succesvol zijn. 
Je was gewoon bezig met jezelf. Dat was waar je wereld om draaide. 

Dat is nu precies wat mensen doen die het allerbeste zijn in wat ze doen.
De grootste leiders, de meest succesvolle mensen, Pippi, ze maken zich niet druk om wat anderen van ze denken. 
Ze werken aan zichzelf, doen waar ze blij van worden, waar ze goed in zijn en blinken daarin uit. 
Het lijkt alsof het ze geen moeite kost. Misschien is dat ook wel zo.
Omdat wanneer je doet wat je het allerliefste doet, in verbinding bent met jezelf en de wereld om je heen alles veel makkelijker gaat. 

Het leven is niet bedoeld om constant zwaar en meeslepend te zijn.
Om je steeds maar weer aan te passen. Om jezelf te vergeten en je helemaal te richten op je omgeving. 
Juist niet. Het leven is bedoeld om te leven. Van binnen naar buiten. 
Dat kan wanneer je werkt aan jezelf. Wanneer je bereid bent om te stoppen met dingen van anderen te verwachten.
Wanneer het resultaat niet meer het aller belangrijkste is maar de manier waarop je er komt de reden is waarom je het doet. 

En dat is precies de reden waarom ik deze training heb ontwikkeld. 

Omdat ik het jouw gun afscheid te nemen van al die praatjes en smoezen die je steeds maar weer belemmeren om echt voluit te leven zoals jij dat wilt. 
Die praatjes en smoezen zijn verhaaltjes die je brein verzint om ervoor te zorgen dat je netjes doet wat er van je verwacht wordt.
Zodat jij het idee hebt dat wanneer je dat doet alles goed gaat komen. 
Het nare van dit hele verhaal is dat je er dan dus juist voor zorgt dat je allergrootste verlangen, doen waar je blij van wordt, nooit uit zal komen. 
Gelukkig kun je er wat aan doen. Tijd maken om stil te staan en weer naar binnen te bewegen. 
Dat gaat niet vanzelf. Daarvoor moet je aan de slag. Met jezelf.